email: info@emvoadvies.nl
vrijdag, 20 november 2026

Publicatiedatum: 04/08/2022

Categorie: Successiewet

Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden

Aard: jurisprudentie

Nummer: ECLINLGHARL20225893, BK-ARN 20/01096 en 20/01098

Onzakelijke lening aan bv kinderen is schenking


Schenkbelasting wordt geheven van de waarde van al wat door schenking wordt verkregen. Onder schenking wordt verstaan de gift, zoals omschreven in Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek, en de voldoening aan een natuurlijke verbintenis. Een gift is een handeling waardoor degene, die de handeling verricht, een ander ten koste van zijn eigen vermogen verrijkt. De criteria die hiervoor gelden zijn verrijking van de ontvanger, verarming van de schenker, vrijgevigheid van de schenker en bewustheid van de bevoordeling bij beide betrokkenen.

Een procedure voor Hof Arnhem-Leeuwarden had betrekking op twee aanslagen schenkbelasting. De eerste aanslag had betrekking op de verstrekking van een onzakelijke lening in 2007, die door de inspecteur als schenking werd aangemerkt. De omvang van de eerste schenking heeft de inspecteur berekend op een renteverschil van 10 procentpunten gedurende de looptijd van twee jaar. De tweede aanslag betrof een schenking van een onzakelijk uitgeleend bedrag ter grootte van € 351.330, onder de opschortende voorwaarde van het zich manifesteren van het debiteurenrisico. Deze voorwaarde is volgens de inspecteur vervuld in 2014. De inspecteur stelde zich op het standpunt dat het verstrekken van een onzakelijke lening door een vader (via zijn houdstermaatschappij) aan zijn kinderen (via hun houdstermaatschappijen) een schenking inhield omdat vader een onzakelijk debiteurenrisico heeft aanvaard. Het schenkingselement ligt volgens de inspecteur besloten in de onzakelijke voorwaarden waaronder de lening tot stand is gekomen. De verarming van vader bestond uit het verkrijgen van een vordering met een waarde onder de nominale waarde. De verrijking van de kinderen bestond uit de verkrijging van een schuld met een waarde onder de nominale waarde. De vrijgevigheid bestond eruit dat vader een debiteurenrisico heeft aanvaard dat geen derde bereid zou zijn te aanvaarden.

Volgens de kinderen is geen sprake van een verrijking vanwege het bestaan van een terugbetalingsverplichting en waren de leningsvoorwaarden afgestemd op de daaraan verbonden risico's. Het hof oordeelt dat in beide gevallen sprake was van een schenking gezien de hoogte van de rente en de niet in discussie zijnde onzakelijkheid van de lening. De aanslag, die betrekking had op de schenking in 2007, bleef in stand.

Anders dan de inspecteur meende had de tweede schenking niet in 2014 plaatsgevonden, maar ten tijde van het verstrekken van een aanvullende lening in 2008. Er was geen sprake van een schenking onder opschortende voorwaarde. De inspecteur heeft niet aannemelijk gemaakt dat impliciet of expliciet is afgesproken dat de aanvullende lening zou worden kwijtgescholden. De aanslag die betrekking heeft op de schenking in 2014 is vernietigd.